Wie niet waagt, wint nooit

Hoi, dit is mijn eerste blog die ik ooit geschreven heb. Ik schrijf graag verhalen. Maar om ze ook door anderen te laten lezen is een tweede. Het is alsof je de ander in je ziel laat kijken. Ik ga, als het ware, met de billen bloot. Niet letterlijk natuurlijk. Ik geloof namelijk niet dat ik een ander daar plezier mee doe. In ieder geval mezelf niet. Super spannend en dood eng, vind ik het in ieder geval. Maar ja, ik moet mijn eigen motto ook nastreven: "wie niet waagt, wint nooit". 


Aflopen jaar ben ik begonnen met het boek: " Moeders bij het hek". Heel erg leuk natuurlijk om iets te schrijven. Maar als het veilig in de computer blijft staan, niemand het leest, is het meer een dagboek. En afmaken is een tweede. Ik ben heel erg goed om ergens enthousiast aan te beginnen. Maar als het een beetje lastig en ingewikkeld gaat worden, vergeet ik het opeens af te maken. En was het weer een mooi begin met een open einde. Dus dit is een stok achter de deur! Belofte maakt schuld! En nu maar hopen dat iemand het ook gaat lezen. 

 

Ik ben ook zo'n lekkere twijfelaar. En ik neem dan ook geen actie. In tegenstelling tot mijn man. Die twijfelt nooit, maar doet gelijk. Als hij zegt: " ik ga even naar de winkel om naar een nieuwe tv te kijken". Komt hij ook met een tv thuis. Of als hij zegt dat hij een nieuwe wc wilt maken en ik ga even sporten, staat de wc bij terugkomst in de voortuin. Dan heeft hij ook niet echt verder nagedacht hoe we de rest van de week doorkomen zonder wc. 

 

Dit gedrag zie ik ook terug bij mijn eigen kinderen. Zoals aflopen week, als er ijs ligt. Of in dit geval, net niet dik genoeg, ijs ligt. De kinderen in de buurt zijn nog gewoon droog. Maar mijn middelste komt dan met natte broek en schoenen thuis. Hij was in een plas gevallen, vertelde hij me. Ja, ja... een plas die tot en met zijn knieën komt. Dat heet tegenwoordig een sloot! Waarom liggen ze bij mij altijd in de sloot en zijn ze bij anderen droog? Luisteren ze bij mij dan gewoon niet en bij anderen wel? Ik las pas een artikel in het AD van Gitty Feddema dat het beter is om je kinderen zelf op te voeden, dan om het aan anderen over te laten. Ik zit thuis, ik voed ze zelf op! En toch luisteren ze van mij niet, als ik zeg dat ze niet op het ijs mogen staan! En dit is dan natuurlijk niet het enige voorbeeld. Hoe erg zou het dan met ze gesteld zijn als ik nog zou werken? 

 

Dit is tegenwoordig mijn lot! Verhalen vertellen over de kinderen. Sinds ik ontslag heb genomen, maak ik natuurlijk niet zo veel meer mee. Dit is mijn belevenswereld. Ik weet niet of ik daar zo van opknap. En ik weet niet of mijn kinderen opknappen als ik als "moeder de gans" over hen waak. Ik wil niet worden als die moeders die hun kinderen tot hun 10de in de bakfiets naar school brengen. Kunnen die kinderen dan nog niet fietsen? Zijn ze bang dat ze onder een auto belanden? Of van die moeders die tot groep 5 nog staan te zwaaien voor het raam van de klas en hun broodblikje achter hun kont aanbrengen. Ook al ben ik de hele week thuis om voor de jongens te zorgen, wil ik ook een eigen leven. En al met al begin ik daar behoorlijk mijn weg in te vinden.......