Moeder met een schortje


Maar op een gegeven moment begint de situatie steeds meer te wennen. Al moet ik zeggen, als iemand me vraagt: "Wat doe jij nu tegenwoordig?" Dan zeg ik een beetje beschamend, "Nou, uhh.. ik ben huisvrouw." En dan zie ik zo’n vrouw voor me, met een bloemetjes schort, krulspelden in, al roerend in een pan met soep. 

 

Maar ja, maar hopen dat ze niet al te veel vragen. Of ik moet een beetje een interessant woord ervoor bedenken. Bijvoorbeeld: "House Manager". Aan de andere kant moet ik maling hebben wat anderen misschien wel denken. En zo suf is het ook weer niet. Je kunt alles wat je doet zo suf of boeiend maken als je zelf wilt. 

En dat geldt ook ervoor als je alleen maar moeder bent!

 

Wat doe ik dan eigenlijk zo'n dag? Ik zorg voor de jongens. Daarnaast ben ik ben taxi, kok, strijk, was, boodschap service en animatie team. Als ik dit zo opschrijf, klinkt dat dan weer niet zo geweldig. Toch geniet ik ervan! Want ook al plak ik ze af en toe achter het behang. Het is ook fijn dat ze elke dag thuis kunnen spelen (of het huis afbreken). Dat ik er altijd voor ze kan zijn. En genieten probeer ik zeker te doen. Zeker als je een heerlijke nazomer hebt en ik elke dag met de jongens lekker op het strand kan zitten. Of tijd heb om met ze te fietsen, gymmen of in speeltuinen hangen.

 

Als ik ze zo met elkaar zie rond scharrelen, dan denk ik, “ik heb het zo toch mooi voor elkaar”.  

Vanmorgen zaten we te ontbijten en toen zat die kleine te huilen. “ik heb zo pijn, ik wil een pleister”.

Dus ik zeg: “laat is zien, waar heb je dan bloed?” “Ik wil niet dat je kijkt, doet zo pijn." "Dan kan ik ook geen pleister plakken!", zeg ik. Daar had hij nog niet over nagedacht, dus hij gaat op zoek naar zijn wondje op zijn vingers. "Deze allemaal niet", vervolgens kijkt hij naar de andere hand. "Deze ook niet." "Nee mama ik heb niets, het is over". Dan kijk ik de andere jongens aan en liggen we helemaal in een deuk.

En dan denk ik, best gezellig zo.