"Die goeie ouwe tijd"

 

Op aanraden van mijn schoonmoeder hou ik een boekje bij waarin ik grappige uitspraken van de kinderen opschrijf. In het begin dacht ik: “Dat onthoud ik toch wel." Maar helaas bleek dat ik deze uitdrukkingen toch op ten duur vergat. Dus heb ik een opschrijfboekje gekocht en daar schrijf ik nu regelmatig iets in. 


Wanneer de jongste iets geinigs doet, vragen de andere twee: “Mam, heb je het al opgeschreven?”

Soms pakken ze het boekje erbij en als ze het lezen, liggen ze helemaal slap van de lach. Vooral natuurlijk over hetgeen wat ze zelf hebben gezegd. De jongste is nu 3. Op die leeftijd zijn ze altijd zo lekker eerlijk en hebben ze de meest komische uitspraken. Pas had ik een joggingbroek ’s ochtends aan. Hij vroeg hij me: "Waarom ga je in je pyjama naar school?" De middelste vroeg toen hij 3 was: “Waarom eet jij bloemen?” terwijl ik net een hap sla nam. En de oudste dacht dat de juf elke dag haar badjas nog aanhad, wanneer ze de deur van de school opendeed. Zij draagt namelijk graag van die lange vesten. 

 

Ook vinden ze het zo leuk om filmpjes van vroeger terug te zien. Eigenlijk doen we dat soort dingen veel te weinig. Maar als we het af en toe doen, kunnen ze er geen genoeg van krijgen. Het is ook zo leuk om te zien hoe ze een paar jaar geleden waren en hoe hard ze zijn gegroeid. En dan besef ik dat het wel heel fijn is om thuis te zijn. Want de jaren dat ze zo klein zijn, gaat veel te snel. 

 

Vroeger was ook ons favoriete moment als de filmprojector werd geïnstalleerd in de huiskamer. De ronde filmspoelen werden uit de doos gehaald en vaak duurde het een uur, voordat we konden gaan kijken. Het scherm stond scheef in de kamer. De films werden achterstevoren afgespeeld. Het begon en eindigde altijd met een wit scherm en rode streep erdoorheen. En daarna huppelden mijn broer en zus langs het beeldscherm met te wijde pijpen en te korte truien. Mijn vader met bakkebaarden en mijn moeder in hippie achtige outfit lopend achter een vierkante kinderwagen. Ik was altijd boos, omdat ik pas bij film 10 in beeld kwam. Aangezien ik de jongste van het stel ben, was er van mij veel minder beeldmateriaal. Dit zie ik ook bij mijn jongste: “Ben ik dat? Waar ben ik nu?” En dan boos worden, want ook hij komt pas in de laatste fotoboeken voor. 

 

Het is niet meer voor te stellen dat er een tijd was dat de kinderen er niet waren. De tijd dat als je weg moest, ook binnen een half uur kon vertrekken. De tijd dat je ’s nachts om 3 uur in de disco stond, in plaats van dat je onder een bed ligt op zoek naar een gevallen speen. De tijd dat je aan tafel een gesprek kon afmaken. Maar ik weet niet of ik tijd zoveel heb gelachen als in deze tijd. Want die ondeugende bekkies, zou ik voor geen goud willen missen. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0