Een kriebelende stranddag

Ik ben echt een strand liefhebster. Gelukkig woon ik pal achter de duinen, dus met een zonnestraal kan ik zo de duinen over fietsen en gaan bakken op het strand in de zon. 

Nou ja, bakken zit er niet echt in. Misschien zandtaartjes bakken. Maar dan is het nog steeds geen straf.


Handdoeken mee, emmers, scheppen in de tas en gaan. Het voordeel van aan zee wonen, is dat je met zo’n hete stranddag niet in de file hoeft te staan in de auto richting het strand. Iedereen die op zoek is naar een parkeerplekje, rijd ik zo voorbij op de fiets. Ook kan ik even voor een paar uurtjes gaan in de ochtend met de jongste. Op dagen dat het heerlijk rustig is. Daar geniet ik zo van. Over een half jaar is die tijd helaas voorbij. Dan gaat hij naar school. Ik denk dat ik dit soort momenten het meest ga missen. Even in de ochtend spelen langs de vloedlijn, rommelen met het zand. 

 

Dus zo vertrok ik afgelopen week met mijn jongste en zijn vriendje naar het strand. Samen met de mama van het vriendje gingen we vertoeven bij de strandtent. Zittend op de loungebank en een cappuccino. Ik voelde me een behoorlijk verwend. Mijn kleine ventje had inmiddels allerlei leuke beessies ontdekt in het zand. “Kijk mama een rups”. En hij begon ze te verzamelen. Ik vond ze ook wel schattig, dus legde ze voor hem op een schoteltje. 

 

De mama van zijn vriendje zei nog: “Volgens mij kunnen die krengen steken”. Ik nog een beetje voelen: “Nee hoor, ze doen niets”. 

 

Tot dat ik ’s nachts in mijn bed lag te hijgen. Kortademig. Het leek wel een soort hyperventilatie. Uiteindelijk was ik toch in slaap gevallen. Maar de volgende morgen werd ik wakker met een verschrikkelijke jeuk en onder de bultjes. Terwijl ik stond te krabbelen en me stond af te vragen hoe ik aan de jeuk kwam, zag ik die kleine aan komen lopen. Ook hij stond te krabbelen op zijn rug. 

 

'S avonds zag ik een berichtje op Facebook langskomen: “Gevaarlijke bastaardsatijnrups rukt op”. “Shit” dacht ik. “Ik geloof dat we die beessies hebben verzameld”. “Waarom luister ik nooit naar een ander en ben ik zo verschrikkelijk eigenwijs?” 

Ik weet in ieder geval nu waar de kortademigheid en gekriebel vandaan komt. En mijn lesje heb ik ook geleerd. Volgende week gaan we hopelijk weer op de fiets naar het strand. Maar dan verzamelen we schelpen in plaats van rupsen.  

 

  

Reactie schrijven

Commentaren: 0