"De laatste kus"

“Mam, ik wil geen kus meer”. Ik had hier niet bij stil gestaan, dat deze tijd nu al zou komen. 

 Ik snap wel dat ze op een gegeven moment niet meer op het schoolplein gekust willen worden door hun moeder. Echt stoer is dat natuurlijk niet. Aan de andere kant, het is natuurlijk veel stoerder om er gewoon maling aan te hebben. 


 

Maar vorige week werd er me gevraagd (door mijn oudste) of ik hem niet meer een kus wil geven voor het slapen gaan. “Wat? Waarom niet? Ik vind het zo ongezellig!” Daar stond ik naast zijn bed, beteuterd te kijken. “Nou, doei”. Ik zwaaide maar een beetje. Niet gewend om geen kusje meer te geven. De volgende dag ging ik weer de mist in. “Slaap lekker”, zei ik en wilde hem een kus geven. “Nee, mam dat wil ik niet meer.

“Ik vind het zo gek,” zei ik. “Nou slaap lekker dan” en ik schudde hem de hand. Dat vond hij zelf helemaal vreemd. Dus nu sta ik maar een beetje te zwaaien bij de deur van zijn slaapkamer. 

 

Ik snap het wel. Ik werd vroeger ook niet altijd enthousiast van zoenen van mijn ooms en tantes. Van die vieze, natte pakkerds. Tantes met een prikkende snor. Ooms met kriebel baarden. Maar ik heb geen snor! En ook geen baard! Ik ben zijn moeder!

 

Geen kus dus meer. Ik vind het een gemis. Gelukkig willen de andere twee nog wel een kus voor het naar school gaan. De jongste lebbert me nog helemaal af als ik wegga. Of gaat zelf heel hard huilen als ik een keer vergeet een kusje te geven.

 

Ik hoop dat het nog heel lang gaat duren, voordat ze dezelfde vraag gaan stellen. Ik vind het zo fijn, die armpjes om me heen. Dat ze nog even op mijn schoot kruipen. Even knuffelen voor het slapen gaan.

En de oudste…. Die krijgt in de toekomst vast weer veel kusjes. Alleen dan niet meer van mij.  

Reactie schrijven

Commentaren: 0