"Uit de kast"

Het is ongewoon stil in huis: mijn vier jongens zagen mijn bui al vroeg aankomen en zijn op tijd gevlucht naar vriendjes of opa en oma. Voor mijn man is het echter te laat, hij zal de storm heldhaftig moeten doorstaan. Wat is er aan de hand in ons doorgaans zo drukke huishouden? Echtgenoot loopt de trap op en treft halverwege een enorme chaos aan, die eindigt in onze slaapkamer. “Schat, ben je daar, gaat alles goed met je?” Van onder een grote stapel kleding klinkt een gesmoorde kreet om hulp. Ik weet me met enige moeite uit de puinhopen te worstelen en ga voor de spiegel staan. Terwijl ik iedere centimeter van mijn lichaam bekijk, stel ik de vraag die iedere man vreest: “Vind je me te dik in deze jurk?” 


Het besef dat hij hier niet wil zijn, dringt met een schok tot mijn echtgenoot door. Misschien is er nog een veilige aftocht mogelijk als hij een onverstaanbaar antwoord humt. Maar daar neem ik geen genoegen mee. “Zeg nou gewoon eerlijk wat je ervan vindt.”  Goed, dan maar met een grote sprong de slangenkuil in. “Lieverd, ik vind dat je je daarover geen zorgen hoeft te maken. Waar ik me wel zorgen over maak zijn jouw enorme bergen kleding. Mijn kleren zijn op miraculeuze wijze naar de zolder verdwenen, er is geen centimeter kast meer van mij. Doe zoals ik: pas een kledingstuk in de uitverkoop, koop deze als het goed zit in vijf verschillende kleuren en je bent weer klaar voor een jaar.” Vol afschuw kijk ik deze barbaar aan die ik zojuist nog herkende als mijn lieve man. “Wat moet ik dan met mijn vrije tijd als ik mijn strooptochten langs alle kledingwinkels moet opgeven? Stel je de koopjes voor die ik zou mislopen… Daarbij zijn de winkels inmiddels volledig afhankelijk van mijn koopgedrag. Je zou hun faillissement toch niet op je geweten willen hebben?” Het blijft even stil. We laten elkaars woorden even bezinken. Dan brandt een vraag toch op mijn lippen: “Hoe bedoel je eigenlijk ‘Geen zorgen maken’, denk je dan dat er iets is waarover ik me zorgen zou kunnen maken?” “Schat?....” Een dichtslaande deur en een startende auto is de enige reactie die ik nog krijg.   

Dit is ongeveer maandelijkse kost bij ons. Ik neem me voor om mijn (toegegeven: uitpuilende) kledingkasten uit te zoeken, wat eindigt bij een deprimerende passessie voor de spiegel. Maar vanaf nu wordt alles anders, beter. Nooit meer twijfels of ik nog wel mooi in mijn kleding pas, nooit meer het gevoel dat ik uit mijn broeken plof. Wat is er dan veranderd? Het antwoord bungelt om mijn pols. Het is de activity tracker die ik, evenals een aantal van mijn collega’s, afgelopen week heb gekregen in het kader van de week van de vitaliteit. Dit apparaatje registreert meedogenloos of ik deze week al een halve marathon heb gelopen of, en dat is waarschijnlijker, mijn avonden heb doorgebracht op de bank. Onder druk van deze strenge competitie heb ik dus een actieve week achter de rug, zowel op werk als thuis. Op kantoor was het een drukte van jewelste in de wandelgangen en in de trappenhuizen, nooit gedacht dat een simpel bandje zoveel ambtenaren in beweging kon krijgen! 

Ook thuis stond de week dus in het teken van de vitaliteit. Mijn jongens hebben regelmatig hun wenkbrauwen opgetrokken bij het zien van hun 'jumping-jackende' moeder, gelukkig protesteerden ze al snel niet meer als we eerst tien rondjes om het huis renden, voordat we aan tafel gingen. Ik hoop alleen dat mijn jongste zoon deze week snel vergeet, hij moest wel heel hard huilen toen ik er op zijn step vandoor ging. Dat ging misschien iets te ver, alhoewel het wel een mooi resultaat opleverde, de boze blikken van buurtmoeders daargelaten.

Inmiddels is duidelijk dat ons team niet heeft gewonnen, al is de uiteindelijke winst wel duidelijk: een gezond lichaam is een gezonde geest. Nu nog een opgeruimde kast…. 

 

geschreven door: Wendy 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Ria van Dijk. (zaterdag, 08 juli 2017 21:53)

    Heerlijk stukje realiteit wat mijn dochter heeft neergepend! Ik zie het al zo voor mij gebeuren!

  • #2

    Marjolein (maandag, 10 juli 2017 06:51)

    Helemaal leuk. Ik zie de film zo voor me afspelen!