Vakantie kilo's...

Met tegenzin schuifel ik richting de badkamer. Het uur van de waarheid is aangebroken. Met een diepe zucht stap ik op de weegschaal. Terwijl de cijfers verspringen, verschiet ik van kleur. Het is duidelijk dat ik heb genoten van de vakantie in Frankrijk van de rijkelijk vloeiende wijn, franse kazen, croissants en ijs. Het gevolg is: “Ik moet aan de bak!" 


 Als ik mijn kast in duik om ergens een joggingbroek vandaan te vissen en iets wat op een sportshirt lijkt, besluit ik dat ik niet in mijn ouwe kloffie naar de sportschool ga. Dan voel ik me nog belachelijker, dan dat ik me dan al voel. Dus vertrek ik naar de sportwinkel om in elk geval een enigszins hip pakje te kopen. 

Een paar dagen later sta ik klaar voor de start in mijn nieuwe outfit om de eerste les Fat Attack te volgen. Aan mijn outfit ligt het in ieder geval niet. Wat het inhoud weet ik niet precies, maar de naam klinkt me als muziek in de oren. 

 

Als ik wat onwennig binnenkom, zie ik gelukkig een paar bekenden om een praatje mee te maken. “Gaan jullie zo ook naar de groepsles?”, vraag ik ze. “Fat Attack? Dat nooit meer! Te heftig. Succes zo meteen!” Wat het inhoud weet ik nog steeds niet, maar de moed zakt in mijn schoenen. Als ik bij de zaal aankom zie ik de gewichten al liggen. Mijn mond zakt een beetje open, “Moeten we die straks optillen?” Ik dacht eerlijk gezegd een beetje heen en weer te gaan hupsen op muziek voor de spiegel, maar dit ziet er heel anders uit. 

 

Een gespierde jongeman loopt druk heen en weer. Wel aardig om te zien, maar of ik hem over een uur nog aardig vind, betwijfel ik. Als de muziek aan gaat, starten we. Mijn tong hangt al snel uit mijn mond en ik ben opgelucht als de muziek stopt. "Dit is de warming up om een beetje warm te worden", hoor ik de instructeur zeggen. "Help! Het echte werk moet nog beginnen." 

 

Na 10 minuten gutst het zweet van mijn lijf. Gewichten heffen, opdrukken, allemaal ingewikkelde dingen doen waarvan ik de termen direct van ben vergeten en niet in woorden kan uitdrukken. In de spiegel voor me zie ik de wanhoop in mijn gezicht. Hoe lang gaat dit nog duren? 

 

Na een uur afzien door te rennen, springen, planken, in een houding zitten alsof je boven een frans toilet hangt, zijn we klaar. Leuk lesje om een beetje in te komen. De instructeur zegt: “Ik denk dat je nog wel een paar dagen aan me zult denken”. Moeizaam hijs ik me op m’n fiets. Voordat ik weer allerlei franse kazen in mijn mond prop, bedenk ik me voortaan wel een tweede keer. 

 

Thuis aangekomen, komt enthousiast mijn buurvrouwtje naar me toe. "En hoe was het op de sportschool? Ik heb me voor vrijdag ook opgegeven voor dezelfde les, gaan we gezellig samen". “Enig, leuk, gezellig,” hoor ik mezelf zeggen. Ik hoop dat ik tegen die tijd weer een beetje normaal kan lopen. 

  

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0