Het leven van een huisvrouw...

De jongste is deze week voor het eerst naar school. En daar zit ik dan, in mijn uppie thuis. Zo dramatisch is het ook weer niet, maar de opmerkingen vliegen om mijn oren. “Zo wennen zeker thuis?”, “Ga je zeker weer werken?”, “Verveel je je al?”, “Zo, lekker even tijd voor jezelf zeker?”, “Heb je veel tijd om te bloggen”. Waarover dan? Mijn inspiratie materiaal is naar school! 


Ik heb inderdaad zo’n opgejaagd gevoel. “Jeetje alle kinderen op school. Moet ik niet eens een keer gaan werken? Een beetje nuttig zijn. Ik ga toch zeker niet de hele week thuis zitten? Hoe kom ik die weken door?” Als een gek ga ik op vacaturesites kijken, brieven schrijven. Want stel je voor dat de muren op me af komen, dat moet ik wel echt voor zijn. Of stel je voor dat iemand vraagt: “Wat doe zo in het dagelijks leven?” Dat ik dan heel lang moet nadenken. 

 

Nou deze week zijn alle muren in huis blijven staan. Ik ben er nog niet onder bedolven. De vacatures gelaten voor wat ze zijn. Ik werk 2 jaar niet, dus ik hoef morgen echt niet opeens wel een baan te hebben. Ik ga eerst mijn huis eens flink uitmesten. Ik ben van de week begonnen aan de trapkast. Wat een ongeorganiseerde bende. Wonderbaarlijk dat alles erin paste. Een prestatie op zich, zeker als ik me bedenk dat we hier pas 2 jaar wonen. 

 

Spullen waarvan je vraagt, wat moet ik ermee? Daarbij twijfelde ik zelfs om ze weg te gooien. Wat moet ik nog met een luiertas? Helmen van het skiën, “Waarom ligt dat hier?” Racket van squash, wat ik al 8 jaar niet meer heb gedaan, gelukkig ligt hij zo voor het oprapen. 6 flessen zonnebrand crème, ik maak nooit iets op, maar koop steeds weer een nieuwe. 4 ijskrabbers, die ik altijd kwijt ben als ik ze nodig heb. Blijkbaar ligt hier een hele voorraad. 

 

Twee jaar geleden heb ik me voorgenomen om georganiseerd te worden. In twee is er niets gebeurt. Gaat het nu dan echt gebeuren? Het begin in de kast is gemaakt. Misschien moet ik wel bakjes kopen voor huiswerk, haakjes voor tasjes, planbord om nooit meer iets te vergeten? Misschien gaan vanaf nu wel alle kasten en lades open? Valt er niets meer uit, of zit nooit meer iets klem. Ik heb nu toch de hele week geen reet meer te doen, dan moet me dat toch wel gaan lukken?

 

Als m’n jongens thuiskomen kijkt de middelste verschikt in het rond. “Jeetje mam, wat is hier gebeurt? Alles is zo netjes”.  

Reactie schrijven

Commentaren: 0