Hoofdstuk 2: Spijt?

Maar hoe is dat nu? Full-time moeder zijn? Als je kiest om even niet te werken, heeft iedereen er een mening over. Dit wil men graag ongevraagd met mij te delen. Of ik er nu interesse in heb of niet. Eigenlijk is het hetzelfde als je hoogzwanger bent. Dat krijg je van wild vreemden de meest  bloederige bevallingsverhalen te horen. Daar kan ik wel een heel ander boekje over open doen. 


Van veel moeders kreeg ik bijna een staande ovatie: “Knap zeg, je kiest voor jezelf". De vraag is alleen of je nu echt voor jezelf kiest of je totaal dienstbaar opstelt voor je gezin. Velen denken: “Zij durft en heeft de mogelijkheid om deze stap nemen”. Ze willen het zelf ook graag, maar durven, willen of kunnen niet zo’n stap maken.  Ze snappen het haasten en als je thuiskomt na een dag werken dat dan het zeuren, huilen pas echt begint. 

 

Je hebt ook  de “ik ook moeder.”  Die zijn zelf ook full-time moeder. Willen ook niet meer haasten, terwijl je vervolgens je salaris naar het kinderdagverblijf brengt. Zij vinden het gezin al druk genoeg. Zij vinden de kinderboerderij, peutergym, peuterzwemmen, speeltuin en bibliotheek geweldig.  Ze stellen zich graag dienstbaar op. Ze vinden het fijn heel de dag thuis te zijn bij de kinderen. Vaak heeft deze moeder geen echte hobby, maar is hun hobby koekjes of groentetaart bakken samen met hun kroost.

Je heb ook de “ik echt niet moeder.” Zij vinden het een hele domme beslissing.  Zien je gelijk met een andere blik. Alsof  je direct niet meer voor vol wordt aangezien. Zij willen liever iets voor zichzelf. Ze willen juist ontsnappen aan de praatjes over slaapjes, hapjes, luiers en eerste lachjes. Ze verheugen zich op hun werk. Deze moeder gaat liever werken dan thuis met de kinderen in de weer. Op hun werk kunnen ze heerlijk uitrusten en de ellende van thuis vergeten. 

 

“Heb ik nu spijt? Wat heb ik eigenlijk in godsnaam gedaan? Was het werken wel echt zo erg? Was het haasten die twee dagen in de week echt zo vreselijk? Is het wel fijn altijd maar thuis te zijn en de kinderen bezig te zijn en het huis schoon te houden? Ik heb het gevoel om ook steeds mezelf te moeten verdedigen. Dat ik moet verantwoorden dat ik thuis ben. Ik moet iets zinvols doen, naast de hoeksteen van de samenleving zijn. Anders voel ik me een nietsnut.  Vandaag was ik met de jongste de eendjes aan het voeren. En wanneer iemand langs liep, dacht ik: ze denkt vast, die heeft echt niets beters te doen. En het erge is, dat het nog waar is ook!

Wie ben ik nu eigenlijk? Wie ben ik naast thuisblijf moeder? Ik ben een Moeke! En als ik daar aan denk, dan denk ik niet aan de meest populaire vrouwen bij het hek. Ik denk aan de bemoeizuchtige moeders op het plein. De moeders die altijd te lang staat te zwaaien voor het raam van de klas. Het liefst tot groep 6. En waarom? Omdat ze natuurlijk echt niets beter te doen hebben. Echt niet omdat de kinderen het zo fijn vinden dat hun moeder een kwartier voor dat raam staat te springen. Zij schamen zich waarschijnlijk ook dood op dat moment. Het zijn de moeders die altijd nog even iets moet vertellen aan de juf. De moeders die hun kind het liefst tot groep 8 laat fietsen met een helm op hun hoofd.”  

 

Ik weet nog dat mijn oudste in groep 1 zat. En ik voor eerst als moeder achter het hek stond. Het kerstdiner werd  tussen de moeders besproken.  De Moeke kletste achter me. Zij zou voor het diner lekker spuitjes maken, want daar was haar dochter dol op. “ Spruitjes” ja hoor! Zij wel! Haar kinderen vonden dat namelijk heerlijk. Bij haar aten ze natuurlijk wel allemaal groene dingen. Terwijl ze bij mij juist niets eten wat groen is. 

 

Sterker nog, toen ik een keer zei tegen mijn middelste dat als hij iets niet lekker vond, dat hij het maar niet in de pan terug moest gooien. Dan moest hij datgene maar even naast zijn bord leggen. Geen goed idee dus, want hij kiepte zijn gehele bord om en schoof alles onder de rand. Dit keer had hij wel goed naar me geluisterd. 

 

Die Moeke klaagde daarnaast dat zij altijd de pineut was met de klusjes op school. Dat het altijd op dezelfde Moekes neer komt. Maar ondertussen…. Als ze niet als groepsmoeder gevraagd worden of niet mee mogen op schoolreis. Dan heb je echt de poppen aan het dansen. Dan gaat de leeuwin los. Dan komen ze woest op school.  Dan krijgen de leerkrachten de wind van voren. Want zij helpen toch altijd. Zij staan immer en altijd klaar voor de juf om die gore luizen uit het vette haar te kammen, om elke dag te lezen met de langzame leeskinderen. En dan is er een leuk uitje en wie mag er dan niet mee? De moeder die alle rot klusjes opknapt.

 

Maar de Moekes snappen echt niet waarom ze niet mee gevraagd worden op schoolreis. Want als ze meegaan, moet de juf gezellig de hele dag kletsen met de Moeke. En over het algemeen vindt de juf dat helemaal niets. Want zij dringen zich te veel op. De juf is elke dag weer opgelucht als ze deze Moeke de klas heeft uitgewerkt na het gezeur over dat het plekje in de klas van hun lieverd, die toch niet zo goed is.  Elke dag denkt de juf, als ze uit aan raam kijkt: “Daar staat dat mens weer hysterisch naar haar kind te zwaaien, waneer is ze nu klaar?”.  Maar aan de andere kant…. zonder de Moekes hou je de school niet draaiende. Deze Moeke is belangrijk! Anders wordt de school niet versierd rond de feestdagen en de ramen niet geverfd en de limonade niet ingeschonken. Dus eigenlijk moeten we de Moekes koesteren en in hun kracht zetten waar ze goed in zijn. 

 

Ik hou zelf het liefst deze Moeke op afstand. Ik vind ze namelijk een beetje eng. Ik ben altijd bang voor opvoedkundige tips. Of dat ze je vragen of je wat wilt doen op school. Deze Moeke is ook altijd heel nieuwsgierig. Ze willen altijd weten waarom je je kind brullend naar school hebt gebracht en heeft dan vaak nog een advies hoe je dit de volgende keer het beste kunt aanpakken. Deze Moeke regelt ook vaak de boel rond het plein en heeft hier en daarbij hulpMoekes in dienst.  En waar ik nu, sinds ik ontslag heb genomen, doodsbang voor ben is, dat ik nu ook een Moeke word.

 

Zodra ik ontslag had genomen werd ik al in mijn nekvel gegrepen om klassenmoeder te worden.  En de MR had me ook al gevonden voor in hun clubje. Ik sta direct al ingeroosterd om mee te lopen naar de gym en om te rijden naar het bos. Dus zelfs als de kinderen naar school zijn, moet ik nog van alles en nog wat voor ze doen. En het probleem is dat ik geen nee durf te zeggen. Dus als niet werkende moeder is het leven ingericht met hele suffe klusjes op school. Het huishouden in huis, terwijl met elke dag kinderen in huis, is daar weinig eer aan te behalen. Voordat het er een beetje netjes uitziet, razen de kinderen er doorheen inclusief vriendjes en is het weer vies.

 

En werkende ouders weten je te vinden hoor. Die denken: “Zij vindt het vast leuk als mijn kind komt spelen. Zij heeft alle tijd en heeft er zelfs haar baan ervoor opgezegd.” Maar als ik geen Moeke langs het hek wil worden. Welke opties blijven er over? Hoe doen andere moeders dat? Hoe blijft je leven als thuisblijfmoeder interessant en afwisselend? 

Reactie schrijven

Commentaren: 0