Hoofdstuk 4: Zwemles

Omdat ik niet de hele week op de grond wil liggen met de toet, toet auto’s. Ben ik gaan zwemmen met mijn peuter. Het is een feest om daar naartoe te gaan. Ik word vaak al heel blij van de kleedkamer. Samen met de andere moeders sta ik in m'n blote kont me in mijn bikini te wurmen. Ik kies over het algemeen voor een bikini. Niet omdat ik een platte buik heb, maar omdat ik me een keer in een badpak heb gewurmd. En dat staat zo verschrikkelijk tuttig (bij mij dan). Van je borsten blijft er helemaal niets over en lijken ze echt op hangende puntjes. En mijn heupen worden er aan de onderkant uitgeperst en lijken gelijk twee keer zo groot. Dus trek ik mijn bikini aan. En de kleine zijn zwembroek. Hij alleen de gewoonte om gelijk te plassen, zodra de luier afgaat.


Dus nadat de jongste lekker even heeft geplast in de kleedkamer. En ik even net doe, alsof ik het niet heb gezien, vertrekken we naar het bad. Enthousiast probeer ik alle gedateerde liedjes mee te zingen. Terwijl meneer alleen maar aan het gillen is, dat hij wilt glijden. Maar dat mag natuurlijk niet. Mijn zoon van net twee moet namelijk eerst in het water liedjes zingen en daarna moet hij met spetter benen heen en weer zwemmen. Zowel op buik en rug. Als hij een bal krijgt, denkt hij daar lekker mee te mogen gooien. Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Met de spetterbenen moet hij deze vooruit trappelen. Of met zijn borstcrawlarmen moet hij hem vooruit duwen. Ik ben bang dat hij nu al achter loopt in zijn ontwikkeling. Want hij wilde gewoon spelen met de bal. Omdat het niet mag, levert dit weer een hoop gebrul op. Tot slot worden de kinderen tot hun schrik hardhandig onder water geduwd, zodat ze al een beetje kunnen wennen om door het gat te zwemmen. Omdat hij de actie niet verwacht, komt hij luid hoestend, boerend en proestend boven. Hij kijkt me de rest van de dag niet meer aan. Onze band is weer versterkt na dit moeder, zoon moment in het zwembad. Tijdens het zwemuurtje hebben ze allemaal zo’n zwemluier aan, die dan moet helpen tegen de drollen in het water. Gelukkig hebben mijn kinderen alleen maar geplast langs de rand van het bad en in de kleedkamer. Maar als ze dan ook nog poepen in het zwembad, is het feest compleet. Ook zo’n natte zwemluier helpt dan niet meer. Vaak druipt er dan opeens iets langs het beentje. 

 

Ik dacht dus: als je eerst bent gaan peuterzwemmen, heb je vast een voorsprong bij het leszwemmen. Maar dat is dus helaas niet waar. Wat een ellende is dat. Zowel voor de ouders als voor de kinderen. Elke week in de hitte op de tribune bij het zwembad. Sommige ouders gillen graag wat aanwijzingen over de rand naar hun kind. Eentje gilde: ‘Quincy, heb je soms poep in je oren?” Ik dacht toen: “Dat zou best eens kunnen, aangezien het peuterzwemmen net is afgelopen.” De neiging om te roepen naar mijn kind heb ik niet echt, maar ik had wel de neiging om te schreeuwen naar de juf van bad 1. De middelste was de hele les bezig om haar te ontlopen. Omdat ze van die lange nepnagels had. Met de lange nagels in de ruggetjes van de kinderen, probeerde ze de kinderen in bad 1 te laten drijven op de rug. Maar mijn middelste vond die krassende nagels in zijn rug alles behalve prettig. 

 

Inmiddels heeft hij gelukkig al zijn diploma's, maar wat een lijdensweg. Nadat ik ging klagen dat hij al 6 maanden in hetzelfde badje zat, werd mij geacht wat vaker met hem te gaan oefenen. Terwijl ik hem juist op zwemles had gedaan, omdat ik dacht dat zij hem zouden leren zwemmen.  Na bad 3 vroeg ik nogmaals waarom hij niet over mocht naar bad 4. Het antwoord van de opperbadjuf was dat hij tijdens de borstcrawl nog moeite had met zijn ademhaling. Toen ik nog klein was, hoefden we pas borstcrawl te doen bij de C diploma, maar nu moeten ze in badje 3 met badjes en kurk om, wel onderwater uitademen. En ik moet dan tijdens het oefenuurtje, dat oefenen met mijn kind!!! Dat is natuurlijk onmogelijk, want ik heb alleen mijn A en B gehaald, dus ik zou niet weten hoe ik onder water uit moet ademen. Vroeger waren het trouwens juffen met een scherpe harde rouwe stem met haak de badjuf. De haak hebben ze gelukkig verbannen. Nu hebben we: "Het gat"!

 

Over een tijdje zit ik weer voor mijn jongste op de tribune. Tussen de schreeuwde ouders of ouders die alleen naar hun telefoon staren en waarschijnlijk niet eens weten in welk bad hun kind zit. Moeders steeds in de weer met de broertjes en zusjes. Proberen te behoeden dat ze niet steeds rozijntjes over de reling gooien. Wat ook altijd geinig is bij het zwembad: dat je als ouder zijnde bij de douche van die blauwe smurfensloffen aan moet. Dat staat ook zo lekker charmant over je schoenen. Het probleem bij mij was als ik na de zwemles opgelucht over de parkeerplaats liep, vaak wat vreemde blikken naar beneden zag gaan. En ja hoor, dan zaten die smurfensloffen nog om mijn voeten....

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0