Tjonge, jonge, mensen..

Uhhhh… ik heb er jonge mensen van gemaakt. Want vorig jaar had ik: “Tjonge, jonge, jongens” geschreven, maar toen kreeg ik als reactie dat ik de kinderen teveel in een hokjes plaats en dat kan in de huidige maatschappij niet meer. Meisjes kunnen net zo goed elke dag scheten laten, onder de bagger thuis komen en hun zooi laten slingeren. Dat ben ik me ook echt bewust! Alleen heb ik nu eenmaal echt alleen jongens in huis! Ik heb te weinig ervaring met meisjes. 


Al heb ik natuurlijk wel nichtjes… En die kunnen ook echt lawaai maken. Ik weet nu niet of mijn voorkeur uitgaat naar het hoge gegil, of laag gebonk. Want bij mij hoor ik vaker bonken. Dat komt voort uit gestoei, springen en rennen. Laatst kwam ik in de slaapkamer van mijn middelste: “Waarom is de vensterbank leeggehaald?” “Dan kunnen we beter vanuit de vensterbank een salto maken op het bed.” Dat lijkt me dan ook echt geweldig idee. (De auto stond direct startklaar voor vertrek naar de huisartsenpost)

 

De jongens hebben een nieuw vriendje in de buurt, nou ja “vriendje”, dat blijkt een meisje te zijn. Ik heb de jongens uitgelegd dat je als jongen of meisjes soms voelt alsof je in een verkeerd lichaam bent geboren. Waardoor het bijvoorbeeld voelt alsof je een jongen bent, maar een lichaam hebt van een meisje. “Oh… je bedoelt gewoon transgender”, zei mijn oudste.”Uh, dat bedoel ik, ja.” Weet ik veel dat ze tegenwoordig al zoveel weten. In ieder geval boeide het ze helemaal niet. Voor hun is het gewoon een jongen. 

 

En tjonge, jonge mensen wat kunnen ze toch lekker van alles met elkaar uitspoken. Met kerst had ik de hele familie over de vloer. Terwijl wij heerlijk aan het natafelen waren, hadden ze het boven ook prima naar hun zin. Totdat ik de jongste hard hoorde huilen. Ik keek verbaasd de gang in. "Waarom ligt hier een matras??" “Jullie zijn toch niet met de matras de trap af gegleden”. “Ja!! Drie keer” en de rest van de kinderen keken alsof hun naam haas was. “Snappen jullie niet dat zoiets niet mag?” De oudste had blijkbaar het idee voorgesteld en iedereen vond het een goed plan. 

 

En zo kunnen we nog even doorgaan… Naast onze wijk is een braak liggend terrein. En ook al weten ze dat ze daar met oude kleding heen mogen, altijd vergeet er wel één de afspraak. Druipende, blubberige, nieuwe schoenen en een ontplofte moeder. De was bleef maar draaien deze week, want met bevroren modderplassen kwamen ze dagelijks alle drie blubberig thuis. Nu hadden ze zich erop gekleed en konden ze naar hun mening er vol in gaan. 

 

Als ik de koelkast opendoe, pak ik mis. Hebben ze de lege verpakkingen teruggezet. Handig zo’n prullenbak. Constant zijn ze alles kwijt. Dan vraag ik: "Waar heb je het dan gelaten?". "Ik heb het gewoon ergens uitgedaan". En daardoor ligt alles altijd overal behalve op de vaste plek. Freerunnen is helemaal hot. (zolang ik het maar niet voor hoef te doen). En jongste hobbelt mee met de andere twee. 

 

Duwen, bovenop elkaar springen, elkaar bespioneren. 

 

3 musketiers, partners in crime, broers, tjonge, jonge, mensen. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0